قطعاُ روزي

صدايم را خواهي شنيد.

روزي که

نه صدا اهميت دارد نه روز

.....!

كنارم گذاشتي

كه تلخم كني...؟!

شرابي شدم ناب

حالا خماري ام را بكش

دیگه نمیخوام با تو باشم دیگه نمیخوام....

هرچی کشیدم دیگه بسه تو رو نمیخوام

آخه دروغه همه حرفات اینو میدونم.....

آخه دروغه غم چشمات اینو میخونم

دیوونه میشم وقتی میبینم بازیچه بودم میون دستات

آخه تو بودی همه وجودم بزار بمونم پیش دو چشمات

از وقتی رفتی دلم گرفته امون نمیده اشک دو دیده

عاشقي كار تو نبود من عاشقت بودمو بس

همه ي احساس منو كشتي تو بر پاي هوس

اما هنوز دوست دارم به جون اونكه دوس داري

وقتي كه اسم تو مياد شكسته ميشه اين قفس

بهش بگين پيشم نياد بگين كه رفت مسافرت

به پاي عشق لعنتي هرچي كه داشت گذاشت و رفت

بهش بگین همین روزا توی دلم میکشمش

خدا نیاره اون روز و بیفته چشمام تو چشش

دیوونه بود اما دلم دیونه تر از عشق اون

قلبم و زد به نامش و پر زد و رفت از آشیون

هیچ‌کس برای دیگری نمی‌نویسد،

چیزهایی که می‌خواهم بنویسم هرگز موجب نخواهد شد آن دیگری که دوستش دارم مرا دوست بدارد…

نوشتار دقیقاً همان عرصه‌ای است که «تو آن‌جا نیستی»،

این آغاز نوشتن است.

این محاله این فقط یه اشتباس
عشق من پاکه مثل فرشته هاس

عشق من اهل زمین نیست میدونم
عشق من هدیه ای از سوی خداست

عشق من بگو که اشتباه شده
بگو اون تو نیستی با یکی دیگه

تو که اهل بی وفایی نبودی
بگو که چشام داره دروغ میگه

این محاله من که باور ندارم
مگه میشه اون تو باشی، نمیشه،نمیشه

من دارم از غصه دیونه میشم
همه وجود من پر از غمه

بگو اون تو نیستی با یکی دیگه
بخدا این نفس آخرمه

ای یار
ای یار

این محاله این فقط یه اشتباس
عشق من پاکه مثل فرشته هاس

عشق من اهل زمین نیست میدونم
عشق من هدیه ای از سوی خداست

عشق من بگو که اشتباه شده
بگو اون تو نیستی با یکی دیگه

تو که اهل بی وفایی نبودی
بگو که چشام داره دروغ میگه

این محاله من که باور ندارم
مگه میشه اون تو باشی نمیشه

وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
 از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
آسمان سربی رنگ
 من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
 ”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب

موندم از کجا شروع شد که تو رو دوباره دیدم

هنوز از راه نرسیده ته قسمون رسیدم

يكي جز من تو دلت بود واسه اين بود برنگشتم

 وقتي لبخندتو ديدم حتي از خودم گذشتم

 اين فداكاري من رو ديگه جز من كي ميدونه

 جز توئي كه خوبيامو ديگه يادت نميمونه

 شايد اصلا ديگه يادت بره كه مثل قديم جون مني 

ولي يادت نره خوشبختي الآنتو مديون مني 

وقتي محتاج تو بودم تو فداكاري نكردي

 حال و روز منو ديدي اما باز كاري نكردي

 شونه خالي كردي از من با هزار عذر و بهونه

درد و دل كردم دوباره با در و ديوار خونه

برای دیدنم بشتاب

که نوشدارو اثر ندارد بعدا

گو بگو که نگاهت، ز من چه می خواهد؟

لبان غرق گناهت، ز من چه می خواهد؟

سرود گنگ نگاهت، چه خواهشی دارد؟

بگو که چشم سیاهت، ز من چه می خواهد؟

خجالت نکش بگو دیگه

کنار تمام افتخاراتم جای تو خالیست

 اما

 دیگه خیالی نیست

کاش همان لحظه که تقدیم تو شد هستی من

هرگز نشد بیای پیشم بگیری دستای منو

بدونی من عاشقتم گوش کنی حرف های منو

تو بی وفا بودی ولی اونکه برات میمرد منم

تازنده ام دوست دارم اینه کلام آخرم

من که نتونستم تو رو یه لحظه تنهات بذارم

تو سردی خاطره هام بگم که دوست ندارم

دلم می خواد همین یه بار  اشکامو پنهون نکنم

باور کنی تو رو می خوام غربت و زندونی کنم

بیام به شهر خاطرات غرق بشم توی نگات

دیوونه وار فدات بشم بمیرم من واسه چشات

اما هنوز فاصلمون دوره و دست من جداست

ترانه سکوت من تو بغض آخرم رهاست

کاشکی می شد فقط یه بار بیای بگی دوست دارم

توچشم من نگاه کنی ببینی عاشقت منم

مردان بزرگ همچون کوه اند

که هر چه از آن ها

دورتر می شویم

عظمت آن ها

بیشتر آشکار می گردد

تو یه جوابی  با 5 تا واژه

1 :دیگه

2 : دوست

3 : ندارم

4 : خیلی

5 :ساده

در این شهر صدای پای مردمی است که همچنان که تو را میبوسند

طناب دار تو را می بافند

.................

مردمی که صادقانه  دروغ می گویند

میروم  تا کس نداند راز تو

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی آبی

...................

.

....................

ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم

گویند سلطان محمود غزنوی جلوی پلکان قصر ایستاده بود که یکی از شعرای درباری(عوفی) را دید و از او خواست که وقتی سلطان پا به پله اول می‌گذارد مصراعی بگوید که سلطان حکم قتلش را بدهد و وقتی سلطان پا به پله دوم گذاشت مصراع دوم را چنان بگوید که نه تنها اثر مصراع اول را از بین ببرد بلکه شاعر را شایسته پاداشی گران کند  و همینطور در ادامه ...

شاعر قبول کرد و سلطان پا به پله اول گذاشت.  

شاعراین چنین سرود:

.

.

.

.

سالها بود تو را می کردم

همه شب تا به سحرگاه دعا

یاد داری که به من می دادی
درس آزادگی و مهر و وفا

همه کردند چرا ما نکنیم
وصف روی گل زیبای تو را

تا ته دسته فرو خواهم کرد
خنجر خود به گلوگاه نگاه

تو اگر خم نشوی تو نرود
قد رعنای تو از این درگاه  

مادرت خوان کرم بود و بداد از پس و پیش

به یتیمان زر و مال و به فقیران بز و میش  

یاد داری که تو را شب به سحر می‌کردم

صد دعا از دل مجروح پریشان احوال

وه که بر پشت تو افتادن و جنبش چه خوشست

کاکل مشک فشان با وزش باد شمال         

عوفی خسته اگر بر تو نهد منع مکن

نام عاشق کشی و شیوه آشوب احوال