قطعاُ روزي

صدايم را خواهي شنيد.

روزي که

نه صدا اهميت دارد نه روز

.....!

مثل باران های بی اجازه...

وقت و بی وقت در هوایم پراکنده ای...

و من بی هوا...

ناگهان خیسم از تو.... !!!

این روزها که می گذرد

                              ریشه های تو در من عمیق تر می شود!!

آنقدر اشک به پای تمنای تو ریخته ام

                       که محال است بتوانی

پا بیرون بکشی از خاک خیس من...!!

                                   آن چنان که تو مرا گرفتار می کنی

من نیز تمام ترا

                            در کام می کشم...!!

سينا ميگويد :

           مرا از تو

                  ترا از من

                      گریزی نیست!!!!!

ای نابترین ترانه من

که روزی هزار بار می سرایمت

و باز شباهنگام

هزار غزل می جوشد از انگشتان بیتابم که ترا بهانه می گیرند

ای زیباترین پاداش صبوریم

که هر روز هزار بار متولد می شوم در انتظار آمدنت

دوستت دارم

كنارم گذاشتي

كه تلخم كني...؟!

شرابي شدم ناب

حالا خماري ام را بكش

وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
 از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
آسمان سربی رنگ
 من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
 ”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب

موندم از کجا شروع شد که تو رو دوباره دیدم

هنوز از راه نرسیده ته قسمون رسیدم

يكي جز من تو دلت بود واسه اين بود برنگشتم

 وقتي لبخندتو ديدم حتي از خودم گذشتم

 اين فداكاري من رو ديگه جز من كي ميدونه

 جز توئي كه خوبيامو ديگه يادت نميمونه

 شايد اصلا ديگه يادت بره كه مثل قديم جون مني 

ولي يادت نره خوشبختي الآنتو مديون مني 

وقتي محتاج تو بودم تو فداكاري نكردي

 حال و روز منو ديدي اما باز كاري نكردي

 شونه خالي كردي از من با هزار عذر و بهونه

درد و دل كردم دوباره با در و ديوار خونه

برای دیدنم بشتاب

که نوشدارو اثر ندارد بعدا

گو بگو که نگاهت، ز من چه می خواهد؟

لبان غرق گناهت، ز من چه می خواهد؟

سرود گنگ نگاهت، چه خواهشی دارد؟

بگو که چشم سیاهت، ز من چه می خواهد؟

خجالت نکش بگو دیگه

کنار تمام افتخاراتم جای تو خالیست

 اما

 دیگه خیالی نیست

کاش همان لحظه که تقدیم تو شد هستی من

مردان بزرگ همچون کوه اند

که هر چه از آن ها

دورتر می شویم

عظمت آن ها

بیشتر آشکار می گردد

و ناخدای عشقی ، من ساحلی غریبم / لنگر بزن مسافر ، من خاک هر رفیقم . . .
.
.
مثل ایرانسل خرابتم
مثل ۹۱۹ همراهتم
مثل ۹۱۲ رفیق با کلاستم !
.
.
بچه که بودیم دل درد ها را به یک زبان ناله میکردیم ، همه میفهمیدند
بزرگ که شدیم درد دل ها را به صد زبان میگوئیم ، کسی نمیفهمد . . .

تو یه جوابی  با 5 تا واژه

1 :دیگه

2 : دوست

3 : ندارم

4 : خیلی

5 :ساده

روزی که عشق را قسمت کردند پرواز را به تو دادند ….

قفس را به من…

ساز را به تو دادند ….

غم را به من و من تشنه ی کویر دشت بارانم …..

مانند طایفه ی خاک می مانم

و من هر شب این ساز را

به بهانه ی تو به صدا در می آورم…

s a n i 

s e v i y u r o m

در این شهر صدای پای مردمی است که همچنان که تو را میبوسند

طناب دار تو را می بافند

.................

مردمی که صادقانه  دروغ می گویند

میروم  تا کس نداند راز تو

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی آبی

...................

.

....................

ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم

گویند سلطان محمود غزنوی جلوی پلکان قصر ایستاده بود که یکی از شعرای درباری(عوفی) را دید و از او خواست که وقتی سلطان پا به پله اول می‌گذارد مصراعی بگوید که سلطان حکم قتلش را بدهد و وقتی سلطان پا به پله دوم گذاشت مصراع دوم را چنان بگوید که نه تنها اثر مصراع اول را از بین ببرد بلکه شاعر را شایسته پاداشی گران کند  و همینطور در ادامه ...

شاعر قبول کرد و سلطان پا به پله اول گذاشت.  

شاعراین چنین سرود:

.

.

.

.

سالها بود تو را می کردم

همه شب تا به سحرگاه دعا

یاد داری که به من می دادی
درس آزادگی و مهر و وفا

همه کردند چرا ما نکنیم
وصف روی گل زیبای تو را

تا ته دسته فرو خواهم کرد
خنجر خود به گلوگاه نگاه

تو اگر خم نشوی تو نرود
قد رعنای تو از این درگاه  

مادرت خوان کرم بود و بداد از پس و پیش

به یتیمان زر و مال و به فقیران بز و میش  

یاد داری که تو را شب به سحر می‌کردم

صد دعا از دل مجروح پریشان احوال

وه که بر پشت تو افتادن و جنبش چه خوشست

کاکل مشک فشان با وزش باد شمال         

عوفی خسته اگر بر تو نهد منع مکن

نام عاشق کشی و شیوه آشوب احوال